LEES EEN BOEK met Richard Nagel

RNI-Films-IMG-B472016C-4CE0-4798-915A-C26711428A3E.JPG

In de Instagram bio van Richard Nagel staat: ’Freelance editor (fashion, literature, travel and music) and bookspecialist at My Bookstore Amsterdam’ en dat klopt, hij is inderdaad werkzaam als freelance redacteur voor verschillende bladen en hij draagt de titel

Bookspecialist bij de boekwinkel My Bookstore. Maar wanneer iemand een bepaalde functie heeft wil dat nog niet zeggen dat die persoon ook echt een specialist is in dat bepaalde werkveld. Richard wel. Richard is echt heel goed in zijn vak en ik neem niemands oordeel over literatuur zo serieus als dat van hem.

Toen LEES EEN BOEK een paar maanden bestond had ik een mail in mijn inbox van Richard, hierin vroeg hij of het me leuk leek om eens langs te komen bij de nieuwe boekwinkel die hij aan het opzetten was.
Tijdens onze eerste afspraak lieten we de zakelijke onderwerpen al gauw voor wat het was en begonnen we het te hebben over de boeken die we aan het lezen waren, nog wilden lezen, welke we fantastisch vonden of juist tegen de muur aan wilden gooien.

Nu, een jaar later, zijn we vrienden en werken we samen bij de boekenwinkel; hij als Book specialist en ik als Social Media en Marketing Specialist. En ondanks dat we nu zo’n acht uur per dag voor ons werk over literatuur moeten praten, verveelt het niet. Er zijn altijd schrijvers waar we het nog niet over hebben gehad, boeken die nog besproken moeten worden en verhalen die geanalyseerd moeten worden. En dit keer deden we dat voor LEES EEN BOEK met…

xxxx.png

R: Ik was vijftien toen ik erachter kwam dat lezen niet suf was en dat ik enorme liefde voor literatuur ontwikkelde. Dit gebeurde toen ik Bret Easton Ellis’ Less Than Zero las. Ik had de vertaalde versie van het boek (Minder dan niks) gekocht, de cover was gemaakt door Piet Parra.
C: Ja, dat boek is zo goed en die cover is vet. Heb je ook die Piet Para versie van American Pyscho?
R: Nee, maar ik heb het wel gelezen. Ik kan me herinneren dat ik op die leeftijd erg onder de indruk was van conceptuele dingen. Patrick Bateman, de hoofdpersoon in het boek, omschrijft de karakters niet aan de hand van hun karaktereigenschappen, maar aan de de kleding en ontwerpers die ze dragen.
C: Hij omschrijft dit soms zeven bladzijden achter elkaar.
R: Ik heb gelezen dat dit een manier is om iemand compleet in het kapitalisme te plaatsen, dus in plaats van dat je zegt: ‘deze vrouw houdt heel erg van hondjes en kan goed schilderen’ introduceer je het karakter met: ‘ze droeg een beige Chanel blouse en een blauwe Prada broek. Ze rijdt in een Audi A3 en gaat naar de kapper bij Rob Peetoom’. Dan zet je geen mens neer, maar een consument. Dat vond ik als vijftienjarige enorm cool. Het ging compleet over uiterlijk vertoon als je door de ogen keek van Patrick Bateman.

C: Vet, zo had ik er nog niet over nagedacht. Ik dacht dat de voornaamste reden dat Easton Ellis hiervoor had gekozen was dat de hoofdpersoon een psychopaat is en zich niet kan identificeren met gevoel. Door alleen te spreken over wat die persoon aanheeft, hoeveel geld die persoon te besteden heeft, in wat voor auto hij rijdt en wat voor huis hij heeft. Dit is hoe de schrijver de hoofdpersoon betekenis liet geven aan de andere karakters.
R: Ik heb gelezen dat Bret Easton Ellis enorm veel shit over zich heen kreeg na de publicatie van American Psycho. Weet je nog die eerste moord van Patrick? Dat hij die hond en die zwerver vermoord en de ogen van de zwerver uitprikt?
C: Ja, smerig.

C: Je werkt als boekspecialist en bent de hele dag bezig met literatuur. Heb je nog wel zin om boeken te lezen als je vrij bent of denk je juist: laat me alsjeblieft de hele dag The Good Place op Netflix kijken?
R: Nee, maar wanneer ik een boek lees dat ik niks vind kan ik op een bepaald moment wel helemaal klaar zijn met dat boek en en de schrijver.

RNI-Films-IMG-4662E06E-D6C6-4340-8FDB-F7A3E297D7F7.JPG

C: Je leest het wel uit dus, waarom leg je het niet weg?
R: Hmmm. Dat is wel echt een beetje een probleem van mij. Hoe stom en vervelend ik een boek ook vind, het lukt me niet om het te laten voor wat het is.
C: Wordt het een soort taakje om het boek uit te lezen?
R: Ja, en ik ben dan ook heel obsessief met dat taakje bezig en lees het in een enorm tempo. Ik worstel me er doorheen en neem nauwelijks op wat ik lees en denk ondertussen: oh ja, is prima, ik snap er geen fluit van maar zolang mijn ogen langs de regels glijden en ik de pagina’s om kan slaan vind ik het prima.
C: Bij welke boeken had je dit?
R: Bij Une jeunesse van Patrick Modiano heel erg. Hij heeft de nobelprijs voor de literatuur voor zijn oeuvre gekregen dus dat zegt meer over mij dan over het boek.

C: Hoeveel boeken lees je tegelijk?
R: Drie.
C: Altijd precies drie?
R: Ja. Ik mag van mezelf één Frans boek lezen, één Nederlands boek en één Engelse. En wanneer ik dan een Engels boek lees dat ik verschrikkelijk vind moét ik het dus uitlezen, want alleen wanneer ik het af uit heb mag ik aan een nieuw Engels boek beginnen.
C: Heeft echt iets dwangmatigs hè?
R: Enorm. Hoeveel lees jij er tegelijk?
C: Eén. Ik dwing mezelf sinds een aantal maanden om maar één boek per keer te lezen. Ik probeer mezelf aan te leren dingen af te maken. Het begin van iets - een nieuw project, een verhaal dat ik schrijf, een boek waar ik in begin - is altijd leuk en spannend, dan krijgen de hersenen een dopamine shot, maar op een gegeven moment is het nieuwe eraf en krijgen je hersens dus ook geen dopamine shots meer en is het lastiger om dat ene ding af te maken.
R: Oh, echt? Ik dacht altijd dat jij enorm veel boeken tegelijk las?
C: Hmmm, ja. Ik lees nu Small Fry, een memoir van Lisa Brennan-Jobs, de vervreemde dochter van Steve Jobs. Dat boek sleep ik overal mee naar toe, maar nu ik er over nadenk lees ik meer boeken. Ik luister het audioboek Homegoing van Yaa Gyasi, naar Harry Potter and the Order of the Phoenix van J.K. Rowling en naar The State of Affairs  van Esther Perrel. Oh ja en wanneer ik bij m’n vriend ben lees ik A Brief History of Seven Killings van Marlon James of lees ik hem de korte verhalen van Tobias Wolff voor of we luisteren voor het slapen Mythos van Stephen Fry.
R: *Lacht*. Tot zover je voornemen één boek tegelijk te lezen.

C: *Mompelend*. Ja, oké, je hebt gelijk. Maar het is nog steeds mijn voornemen er één tegelijk te lezen. Tijd voor een andere vraag, wat is je favoriete boekwinkel?
R: Naast My Bookstore, kom ik graag bij Atheneum, om de zines en de fijne collectie Franse boeken.
C: Ja, want je hebt Franse literatuur gestudeerd, wat was het moment dat je dacht: oh ja, Franse literatuur, dat is vet, weet je wat? Ik ga het studeren en dat ga ik doen in Parijs.
R: Ik vond Parijs heel cool en was fan van het boek Da Vinci Code van Dan Brown, dat speelde zich natuurlijk af in het Louvre. En ik las veel boeken die waren geschreven door Franse schrijvers, maar het lukte natuurlijk niet om die boeken in de oorspronkelijke taal te lezen en dat wilde ik wel graag.

RNI-Films-IMG-645DAAE9-341B-46E0-BACF-0CA5CD1F0D34.JPG

C: Wanneer een boek Engelstalig is, zou ik bijna altijd de Engelse versie lezen in plaats van de vertaalde, Nederlandse versie. Hoewel ik een paar maanden geleden de vertaling van My Year of Rest and Relaxation van Ottessa Moshfegh las en dat was wel echt goed gedaan. Maar over het algemeen vind ik vertalingen minder goed. Heb jij datzelfde met Franse boeken?
R: Ja. Ik heb mijn scriptie geschreven over een jonge Franse schrijver, Sascha Sperling. Deze boeken gaan over de levens van verveelde, rijke jeugd in Parijs. Zij spreken natuurlijk slang. In de Nederlandse versie is die slang vertaald naar vertaald naar woorden als ‘jottem’.
C: Oh man…
R: En als het om jongeren uit het jaar 1900 zijn, oké. Maar dit zijn jonge mensen uit het jaar 2012, jottem, ik bedoel, hoe kóm je erbij?

C: Stel dat iemand heel graag eens Franse literatuur wil lezen, met welk boek zouden ze dan moeten beginnen?
R: Het wordt ook heel veel gebruikt op middelbare scholen, maar de boeken van Albert Camus zijn een goed begin. De thema’s zijn niet zo heel ingewikkeld. Of nou ja, het is ook wel heel gelaagd enzo, maar…
C: Het is niet té moeilijk, je hoeft niet én moet wennen aan het lezen van Frans én moet nadenken over het leven?
R: Precies, dat is het. Daarnaast zijn zijn onderwerpen veel Amerikaanser in plaats van typische Franse ideeën boeken. Het is veel avontuurlijker.

RNI-Films-IMG-F33ED7F6-78A4-4C41-A413-C83C64C38864.JPG

C: Hoe kom je erachter wat je wilt lezen?
R: Het leukste vind ik het als het tips zijn van anderen. Ik ben gevoelig voor de de favorieten van celebrities.
C: Wat leuk. Welke celeb gaf de beste tip?
R: Robert Pattinson, hij raadde het boek 2666 van Roberto Bolaño aan. Pattinson was voor mij wat Emma Watson voor jou is.
C: *Lacht*. Is hij dat niet meer ondertussen?
R: Nee, eigenlijk niet, er komt ook niet meer zoveel over hem naar buiten, nu ben ik maar mijn eigen Emma Watson.
C: *Lacht*. Goed zo.

C: Wat is je mooiste herinnering aan een boek?
R: The Patrick Melrose Novels van Edward St Aubyn, die had ik mee naar Mexico. Dat zijn vijf boeken in één boek gebundeld. Dit zijn enorm dramatische en zware boeken, maar wanneer ik die boeken nu weer lees denk ik aan hoe fijn de tijd was in Mexico.

C: Leen je makkelijk boeken uit aan vrienden of kennissen?
R: Ja.
C: Ik ben altijd bang als ik bepaalde boeken uitleen, dat ik er teveel in heb geciteerd en gemarkeerd, dat mensen daardoor dingen over me te weten komen. Soms voelt het alsof ik mijn dagboek uitleen.
R: Ik had dat bij Een klein leven van Hanya Yanagihara, ik had dat boek uitgeleend aan iemand en op een nacht schrok ik opeens wakker en was in een blinde paniek, denkend: ik moet nu dat boek terug, het staat vol persoonlijke dingen, ik moet nu dat boek terug.
C: Jaaaa, dat gevoel.
R: Ik heb toen dat meisje de volgende ochtend een berichtje gestuurd dat ik heb boek terug moest hebben omdat ik er iets over moest schrijven voor mijn werk.
C: Maar je moest er niets over schrijven voor je werk?
R: Nee. Het was een smoesje en toen ik hem uiteindelijk terug kreeg bleek het dat ik er helemaal niks in had gemarkeerd of geschreven.

C: Welke drie boeken moet iedereen lezen?
R: Mag de verzamelbundel met de vijf boeken van Patrick Melrose tellen als één boek?
C: Ja, mag.
R: Dan de Patrick Melrose romans van Edward St Aubyn. There, There van Tommy Orange, hoewel ik die wel al heel erg vaak genoemd heb, misschien moet ik een keertje iets anders doen?
C: Het ís wel een heel mooi boek dat iedereen zou moeten lezen.
R: Hmmm ja is wel zo, maar ik doe dit keer iets anders…
C: Goed.
R: Oké, ik ben er over uit. De drie boeken die iedereen moet lezen zijn Less Than Zero van Brett Easton Ellis, De Patrick Melrose romans van Edward St Aubyn en Les Faux-Monnayeurs (De valsemunters) van André Gide. Die laatste vergelijk ik in mijn scriptie met Sacha Sperling.

Richard Nagel (1991) is sinds 2017 werkzaam als Bookspecialist bij de boekwinkel My Bookstore Amsterdam. Hij is freelance journalist voor o.a. Bernie Magazine, L’Officiel Hommes NL, Touristico, HERR, Zoo Magazine, Dirty Science e.a. In 2014 studeerde hij af aan de Universiteit van Amsterdam en behaalde zijn Bachelor of Arts, French Language and Culture en haalde zijn diploma aan  Sorbonne in Parijs waar hij French Literature studeerde.

 

Bestel de boeken uit het gesprek met Richard