Guest Writer: Lees géén boek

By Loren Snel

a71f8298432882f1fcbd3e6648aca0fe.jpg

Wij lezers genieten nog het meest van verhalen waarin men - ‘lekker puh’ - zijn zin niet krijgt. Verhalen waarin de hoofdpersoon gedoemd is te smachten, te wachten of beter nog:helemaal nooit krijgt waar zij het boek lang naar verlangt.

Als millennial huiver ik heerlijk bij deze onbekende sensatie van iets niet krijgen. Ik heb stevig mee gejankt met Anna die haar Vronsky niet houden kan. Ben radeloos geworden van Lenù die in zichzelf zo weinig ziet en in haar beste vriendin zoveel. Heb een goed potje zitten hoofdschudden boven De eenzaamheid van de priemgetallen, waarin de twee voor mekaar gemaakte hoofdpersonen elkaar voor eeuwig uit de weg blijven gaan. Alle drie pracht titels. Alle drie smachten galore.

Het begon met schrijfcursus The Artist’s Way van Julia Cameron. Dit  een wereldberoemde workshop van twaalf weken. Aan de hand van wekelijkse opdrachten helpt Julia  je om jezelf onder het contraproductieve juk van je duivelse twijfels vandaan te trekken en je eigen creatieve krachten te ontdekken.

Ik maakte Cameron’s opdrachten, schreef lijstjes aan angsten, dromen en doelen, nam mezelf regelmatig mee naar het museum of de bioscoop. Toen kwam hoofdstuk vier om de hoek kijken, getiteld ‘Recovering a Sense of Integrity’, waarvan de hoofdopdracht luidde: lees één week lang niks.

Het niet mogen lezen voelde als het soort dorst dat hoort bij een kater, een kater zo heftig dat je niks gedaan krijgt. Uit pure misère een mega Quatro Formaggio bij Deliveroo bestelt, deze vervolgens in één aflevering New Girl en een waas van schuldgevoel op bed opvreet. Beeld je die dorst in en bedenk dan nu dat je ondanks deze foltering van brak zijn en een te zoute kaas pizza geen druppel water mag drinken.

Het idee achter de marteling, zo legde Cameron uit, is dat je er je eigen creatieve stem mee naar boven haalt . Je moet de boel als het ware op laten drogen om jezelf meer bloot te leggen. De schrijfster gelooft dat wanneer je een keer niet andermans zinnen en ideeën binnen laat sijpelen, je uiteindelijk je eigen taal en ingeving zult vinden als schrijver.

Na de derde dag zonder boek in de wachtkamer, niks te lezen in de trein en geen verhaaltje voor het slapen, begon ik te voelen wat Cameron bedoelde. Aangezien ik mezelf ook een Instagram-verbod had opgelegd, zat er niks anders op dan – #doeeensgek –  de wereld om me heen in me op te nemen. Als fata morgana’s doemde daar de meest intrigerende schouwspelen op. Ik zag de blinde vrouw in de bus het aanleggen met de man in de rolstoel. Ik zag het mannetje in pak, stokbrood in aktetas, zichzelf voor de wereld onzichtbaar maken. Ik zag een buizerd op een duif jagen. Ik zag twee vrouwen op het punt van aangerand worden – en greep in. Ik zag de wereld om me heen voor vol aan, en vond de verhalen die ik missen moest.

Doordat ik meermaals faalde in ‘niet lezen’, deed ik langer over cursus week 4. Aan het eind van de laatste dag liep ik over van inspiratie en wrok. Pisnijdig greep ik naar de roman die al zo lang, onder Cameron’s bedwing, op me had liggen wachten. Ik hield niet op tot het buiten donker- en het boek uit was.

De ironie wil namelijk dat wij rechtschapen boeken minnaars vaak en veel willen lezen, maar het te weinig doen. Tenminste, naar onze eigen maatstaven. Zelfs de meest halsstarrige boekenverslinders kennen periodes zonder nieuwe toevoegingen aan hun Goodreads Read lijst, zo beaamt ook Charlie.

Niks doet verlangen hoger oplaaien dan verbod. Ik rook niet, maar wat ik van rokers begrijp is dat een poosje niet roken niet moeilijk is. Afkicken, echter, is een hel vol snakken en falen. Rook geen sigaret. Denk niet aan roze olifanten.

Dat is de les die ik leerde van mijn zelfopgelegde afkickkliniek. Steeds wanneer ik naar een boek greep om het daarna grommend aan de kant te moeten gooien, werd ik eraan herinnerd hoeveel ik van lezen houd, wat boeken me dagelijks te bieden hebben aan ontspanning, vermaak, inzicht, rust, pracht en troost.

Verbied jezelf je grootste liefde en passie, dat wat je lief neemt, vanzelfsprekend acht en je denkt aan niks anders. Dus, daarom ook aan jullie de volgende opdracht: lees geen boek.

 
Screen Shot 2018-11-09 at 17.00.47.png
 
 

Loren Snel (25) is blogger voor Lees een Boek en woont sinds een maand in Berlijn. Ze maakt de beste veganistische pompoensoep , zweet zich graag het rotje in een yoga-legging, en herleest veel te vaak haar dagboek. Loren studeerde Literatuur en Taalkunde aan University College Utrecht en deed de master Book & Digital Media Studies in Leiden. Tijdens haar studie werkte ze als boekverkoper in Amsterdam. Tegenwoordig is Loren werkzaam als Conversational Designer bij RoboCopy en werkt daarnaast als freelance schrijfster. Ze verslindt Ferrante, smult van Zadie Smith, en herkauwt graag geliefde jeugdboeken van Paul Biegel tot Louise Rennison.

 
 
My Post Copy (7).jpg